Δευτέρα, 9 Δεκεμβρίου 2013

Το νερό είναι δικαίωμα

Στις  5 Δεκεμβρίου, στην αγορά Αργύρη στην Πάτρα, πραγματοποιήθηκε εκδήλωση με θέμα: «Το νερό είναι δικαίωμα», με ομιλητές:
·       την Μαρία Κανελλοπούλου (savegreekwater.org)
·       το Θ. Γιανναδάκη (ΤΕΕ Δυτ. Ελλάδας) και
·       τον Κώστα Γαβριηλίδη (ΠΡΩΣΥΝΑΤ)

Ακολουθεί το κείμενο της παρέμβασης του Κ. Γαβριηλίδη.

Για το φορέα διαχείρισης του φράγματος Πείρου-Παραπείρου


Στην Αχαία αναμένεται να παραδοθεί εντός των επόμενων μηνών το φράγμα Πείρου-Παραπείρου.Το έργο πρόκειται να ενισχύσει την υδροδότηση της Περιφερειακής Ενότητας Αχαΐας και να επιλύσει σε μακροχρόνια βάση το υδρευτικό πρόβλημα στην υπόψη περιοχή, καθότι μέχρι σήμερα σημαντικό μέρος της κατανάλωσης εξασφαλίζεται είτε από υπάρχουσες γεωτρήσεις, είτε από πηγές, ή από τον συνδυασμό και των δύο. Μάλιστα, σε πολλές περιπτώσεις η κάλυψη των υδρευτικών αναγκών από υπόγειους υδροφορείς, ιδίως κατά τους θερινούς μήνες, δεν είναι ικανοποιητική και επαρκής. Άρχισε λοιπόν τον τελευταίο χρόνομία περίεργη συζήτηση από την κυβέρνηση για το ποιος θα διαχειριστεί αυτό το έργο.

Διαβάζω λοιπόν τη δήλωση του γραμματέα της Αποκεντρωμένης Διοίκησης μετά από σχετική σύσκεψη προ ολίγων ημερών: «Πρόθεση της κυβέρνησης είναι το έργο να περάσει στους ΟΤΑ α’ και β’ βαθμού με μια μορφή που θα επιλεγεί μετά από περαιτέρω διερεύνηση που θα ζητήσει από τους μελετητές του Πανεπιστημίου Πατρών μιας και τα ερωτήματα που τέθηκαν στη συνάντηση δεν προσδιορίζεται από τα παραδοτέα».

Στην ίδια αυτή σύσκεψη ο Αντιπεριφερειάρχης Γρηγόρης Αλεξόπουλος ενημέρωσε τον Γενικό Γραμματέα της Αποκεντρωμένης Διοίκησης, ότι η ΠΔΕ σε συνεργασία με τους Δήμους και το ΤΕΕ θα εκπονήσει άμεσα ένα ερευνητικό πρόγραμμα όπου θα προσδιορίζονται όλες οι μορφές διαχείρισης φορέα βάσει των σημερινών δεδομένων έτσι όπως λειτουργούν σήμερα οι τρεις Δήμοι και η ΠΔΕ καλύπτοντας όλα τα ερωτήματα που τέθηκαν στο τραπέζι, προκειμένου να δημιουργηθεί ένα εργαλείο όπου θα διευκολύνει τις όποιες αποφάσεις ληφθούν σε επόμενη συνάντηση.

Όλοι λοιπόν συμφωνούν για το δημόσιο χαρακτήρα που πρέπει να έχει ο Φορέας αλλά ας δούμε τι έχουν κάνει προς αυτή την κατεύθυνση.



Η Αποκεντρωμένη Διοίκηση κάνει αναθέσεις μελετών σε καθηγητές του Πανεπιστημίου Πατρών-προσέξτε,όχι σε Επιστημονικό Φορέα, ούτε σε κάποια διεπιστημονική επιτροπή , ούτε καν σε επιστήμονες με γνωστικό αντικείμενο την Δημόσια Διοίκηση ή τα Οικονομικά πετυχαίνοντας μια τεχνοκρατική ανάλυση - προσέγγιση του κόστους κατασκευής και συντήρησης του έργου η οποία αντί να δίνει απαντήσεις προσθέτει ερωτήματα του τύπου: Πως θα αποπληρωθούν αυτά τα κόστη;

Η απάντηση έρχεται ως μια «αθώα» Αναπτυξιακή Ανώνυμη Εταιρεία με μετόχους και υποκαταστήματα,πρακτορεία και γραφεία της εταιρείας εντός της Περιφέρειας.Το κερασάκι στην αναπτυξιακή τούρτα είναι η συμμετοχή Φορέα Οικονομικών Συμφερόντων! Η δουλειά που έκανε ο κύριος Δημητρακόπουλος με την ομάδα του θα μπορούσε να σταματήσει στην σελίδα 71 όπου είχε αναλυθεί το τεχνοοικονομικό κομμάτι ασφαλούς λειτουργίας του έργου. Από την επόμενη σελίδα και κάτω και με τίτλο «Νομική υπόσταση» οι μελετητές και ο νομικός τους κάνουν ένα «λογικό άλμα». Προτείνουν Ανώνυμη Αναπτυξιακή εταιρεία και εισάγουν στους συμμετέχοντες τους «Φορείς συλλογικών κοινωνικών ή οικονομικών συμφερόντων» και από αυτή την κατηγορία προκύπτει το συμπέρασμα ότι ένας τέτοιος φορέας είναι  η ΒΙΠΕ ΠΑΤΡΩΝ.

Για να δούμε λοιπόν ποιος είναι αυτός ο Φορέας: Η εταιρεία που τον ελέγχει ονομάζεται ΕΤΒΑ ΒΙΠΕ η οποία ανήκει στον Όμιλο Πειραιώς από το 2001 με την τότε αποκρατικοποίηση της. Ο επονομαζόμενος Φορέας λοιπόν με συμμετοχή 30% έναντι μετοχικού κεφαλαίου 750.000 € έχει ονοματεπώνυμο και λέγεται Μιχάλης Σάλας.Θα είχε ενδιαφέρον να μας απαντήσει κάποιος από τους μελετητές ή την Περιφέρεια τη σκοπιμότητα της συμμετοχής ενός ιδιώτη σε ένα έργο που πληρώθηκε αποκλειστικά από το Δημόσιο.Το έργο να σημειωθεί εδώ ότι έχει στοιχίσει έως τωρα 118 εκατομμύρια €.

Ας δούμε τι άλλο έκανε η Αποκεντρωμένη Διοίκηση και κατ’επέκταση η κυβέρνηση για το θέμα.

Καλεί συσκέψεις και συναντήσεις κρυμμένη πίσω από τη νομοθετική κουρτίνα του Καλλικράτη, ο οποίος νόμος για κάποιο ανεξήγητο λόγο δεν επιτρέπει τη συμμετοχή σε εταιρείες αυτοδιοικητικών σχημάτων α’ και β’ βαθμού σε πλειοψηφικό ποσοστό -παρά μόνο σε μία ανα σχήμα- ενώ μόνο οι ανάγκες για κοινωφελείς και δημοτικές υπηρεσίες είναι τουλάχιστον 5:
·       Η ύδρευση και η αποχέτευση μαζί με τους βιολογικούς
·       Οι κοινωνικές υπηρεσίες και βρεφονηπιακοί σταθμοί
·       Τοπικές πολιτιστικές δραστηριότητες όπως είναι το Καρναβάλι ή τα δημοτικά θέατρα (όπως στην Πάτρα και στον Πειραιά πχ)
·       Η διαχείριση των απορριμάτων και των ΧΥΤΥ
·       Άλλου είδους επιχειρήσεις όπως λιμενικές υπηρεσίες με δημοτικές μαρίνες ή ειδικού τουριστικού ενδιαφέροντος αρχαιολογικών τόπων, δημοτική ραδιοφωνία κλπ. κλπ. …

Οι εν λόγω διατάξεις στον Καλλικράτη δεν είναι φυσικά τυχαίες και η Αποκεντρωμένη Διοίκηση δεν έχει εως τώρα διαπιστώσει τα προβλήματα αυτά εγγράφως, αν υποθέσουμε βέβαια πως ο ρόλος της είναι η αξιολόγηση και διασύνδεση της τοπικής αυτοδιοίκησης και κεντρικής εξουσίας και όχι απλά η μεταφορά και εφαρμογή κυβερνητικών εντολών.

Ας περάσουμε όμως στους Δήμους. Οι Δήμαρχοι με κύριο γνωμονα την επανεκλογής τους, αναλώθηκαν σε διεκδικήσεις του ποσοστού συμμετοχής τους στην Αναπτυξιακή και στην ουσία ασθένησαν τη προσπάθεια της από κοινού αντιμετώπισης του θέματος σε διαδημοτικό επίπεδο. Το ζήτημα της άρδευσης που ορθώς ανέπτυξαν οι Δήμαρχοι Ερυμάνθου και Δύμης είναι σοβαρό και ουσιαστικό, είναι όμως δευτερεύουσας προτεραιότητας και μπορεί κάλλιστα να αντιμετωπιστεί στη συνέχεια εφόσον υπάρχει κοινή πλεύση στη διαχείριση του Φορέα. Δεν πρέπει να είναι προαπαιτούμενο ζήτημα για τη λύση διότι δυναμιτίζει την προσπάθεια για την διατήρηση του δημόσιου χαρακτήρα της διαχείρισης πού όλοι θέλω να πιστεύω πως θέλουμε και θεωρούμε αδιαπραγμάτευτο.

Λοιπόν,τα πράγματα είναι εξαιρετικά απλά νομίζω και από νομικής πλευράς.

Το φράγμα του Μόρνου (χωμάτινο και αυτό), αλλά και η λίμνη του Μαραθώνα με ολες τις υποδομές και τα αντλιοστάσια ανήκουν σε Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου, την ΕΥΔΑΠ ΠΑΓΙΩΝ, η οποία έχει το προσωπικό, την τεχνογνωσία -θεωρητικά και την κρατική χρηματοδότηση- που απαιτείται για την συντήρηση του έργου, η οποία συντήρηση, ήδη τίθεται σε αμφισβήτηση εδώ κατά πόσο μπορει να αναληφθεί μόνο από την τοπική αυτοδιοίκηση.  Διασφαλίζεται με ΝΠΔΔ ο δημόσιος χαρακτήρας του φορέα αφού είναι σαφώς δυσκολότερο σε αυτή τη φάση να ψηφιστεί τροπολογία που να βάζει στα χερια του ΤΑΙΠΕΔ- και κατ’επέκταση των ιδιωτών- τις ΝΠΔΔ.

Ένας τετοιος διαδημοτικός σύνδεσμος και με μια μικρή συμμετοχή της αιρετής Περιφέρειας εφόσον είναι απαιτητό νομικά (βλέπε Καλλικράτης), μπορεί να προχωρήσει σε συμφωνίες με τις εταιρείες ύδρευσης των εκάστοτε Δήμων με σκοπό απλά την συντήρηση του φράγματος και την χρηματοδότηση των απολύτως απαραίτητων επενδυτικών προγραμμάτων του και όχι την εμπορική διάθεση με σκοπό το κέρδος. Μια τετοια λοιπόν συμφωνία θα εξασφάλιζε στους πολίτες, τόσο την βιωσιμότητα των δημοτικών επιχειρήσεων με χαμηλή τιμή διάθεσης όσο και τον δημόσιο έλεγχο των υδάτινων πόρων που είναι και το επιθυμητό.

Καλούμε λοιπόν όλους να συμμετάσχουν σε πρωτοβουλία εξασφάλισης του αυτονόητου για το μέλλον μας που είναι:

Ο δημόσιος χαρακτήρας αλλά και η χαμηλότερη δυνατή τιμή διάθεσης του νερού σε όλους, διότι το νερό δεν είναι προιόν είναι ένα δημόσιο αγαθό απαραίτητο για την επιβίωση των ανθρώπων. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου