Δευτέρα, 29 Απριλίου 2013

Ολοκληρώθηκε η α΄ φάση του διαγωνισμού για το Γραμματικό


Όπως ήταν αναμενόμενο, στη σημερινή (Δευτέρα 29/4) συνεδρίαση της ΕΕ του ΕΔΣΝΑ επικυρώθηκε η ολοκλήρωση της α’ φάσης του διαγωνισμού για το εργοστάσιο του Γραμματικού. Τις επόμενες ημέρες αναμένεται να έρθουν προς έγκριση τα πρακτικά και των υπόλοιπων διαγωνισμών (μονάδες Κερατέας, Λιοσίων, Φυλής), ώστε να ξεκινήσει η διαδικασία του Ανταγωνιστικού Διαλόγου.

Σύμφωνα με το δελτίο τύπου, που εκδόθηκε:

Με την έγκριση του πρακτικού από την Εκτελεστική Επιτροπή του ΕΔΣΝΑ, ολοκληρώθηκε η α’ φάση του διαγωνισμού για την κατασκευή της Μονάδας Επεξεργασίας Απορριμμάτων Βορειοανατολικής Αττικής (Γραμματικό), με ΣΔΙΤ.

Στην επόμενη φάση του ανταγωνιστικού διαλόγου πέρασαν οι ακόλουθες 6 εταιρείες :
      Ένωση Εταιρειών Άκτωρ Παραχωρήσεις ΑΕ - Ηλέκτωρ ΑΕ
      Ένωση Προσώπων Τέρνα Ενεργειακή ΑΒΕΤΕ - ΔΕΗ ΑΕ
      ΜΕΤΚΑ ΑΕ - Χρ. Δ. Κωνσταντινίδης ΑΕ
      Ένωση Εταιρειών Archirodon Group N. - Intrakat - Envitec AE
      Ένωση Εταιρειών J & P ΑΒΑΞ - Μεσόγειος
      Novaera Hellas AE

Αποκλείσθηκαν από τη συνέχεια της διαδικασίας η εταιρεία Τοξότης ΑΕ και η Ένωση Προσώπων ΕΡΕΤΒΟ ΑΕ - ΔΟΜΟΣΠΟΡΤ ΑΕ - ΕΓΝΩΝ ΑΤΕ.

Κυριακή, 28 Απριλίου 2013

Που είναι η δυσκολία να απαντήσετε, κ. Σγουρέ;

ανοιχτή επιστολή στον περιφερειάρχη και πρόεδρο του ΕΔΣΝΑ κ. Σγουρό

Ενώ οι τέσσερις διαγωνισμοί για την κατασκευή εργοστασίων διαχείρισης σύμμεικτων απορριμμάτων στην Αττική βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη και ενώ αναμένεται η ολοκλήρωση της α’ φάσης των διαγωνισμών και η έναρξη της διαδικασίας του ανταγωνιστικού διαλόγου (β΄ φάση), μια σειρά από κρίσιμα ζητήματα παραμένουν αδιευκρίνιστα. 

Κύριε Σγουρέ, απευθυνθήκαμε σε σας, με επιστολή μας1 στις 18.3.2013, ζητώντας υπεύθυνες απαντήσεις σε μια σειρά δέκα ερωτημάτων, τα οποία σχετίζονται τόσο με τον χαρακτήρα των επιλογών που έχετε δρομολογήσει, όσο και με τη νομιμότητα των διαδικασιών που ακολουθούνται. Παράλληλα, δημοσιοποιήθηκε η ουσία της επιστολής και με σχετικό άρθρο2. Λάβαμε, άμεσα, ενημέρωση ότι η επιστολή μας διαβιβάστηκε στον προϊστάμενο της ενδιάμεσης διαχειριστικής αρχής3. Αν και η επιστολή δεν απευθύνονταν σε υπηρεσιακούς παράγοντες, θεωρήσαμε ότι δρομολογούνταν μια διαδικασία, που θα κατέληγε σε μια απάντησή σας, σε εύλογο χρονικό διάστημα.

Διαψευστήκαμε οικτρά! Πέρασε πάνω από ένας μήνας χωρίς να υπάρξει η παραμικρή ενημέρωση. Αναγκαστήκαμε να σας στείλουμε νέα επιστολή υπόμνησης4, στις 22.4.2013, η οποία παρατίθεται στη συνέχεια και η οποία, προς το παρόν, φαίνεται να έχει την τύχη της αρχικής.

Κύριε Σγουρέ, καλλιεργείτε συστηματικά την εικόνα του προσώπου που δεν «σηκώνει μύγα στο σπαθί του». Για δευτερεύουσας σημασίας ζητήματα σπεύδετε, πολλές φορές, να εκδώσετε πολυσέλιδες απαντήσεις και να τις αναπαράγετε, μέσω του επικοινωνιακού σας μηχανισμού. Φαίνεται, όμως, ότι η ευαισθησία σας είναι επιλεκτική. Είτε επειδή προτιμάτε τα ερωτήματα που σας τέθηκαν να μην απαντηθούν, είτε επειδή επιλέγετε συνομιλητές ή και «αντιπάλους». Σε κάθε περίπτωση, η θέση που κατέχετε επιβάλλει μια δημόσια εξήγηση, τουλάχιστον στο εξής:  που είναι η δυσκολία να απαντήσετε, κ. Σγουρέ;

28.4.2013
Τάσος Κεφαλάς
μέλος της Πρωτοβουλίας συνεννόησης για τη διαχείριση των απορριμμάτων



(ακολουθεί η τελευταία επιστολή, στις 22.4.2013)


Προς                                                                          α.π. 79702/22.04.2013
περιφέρεια Αττικής                                                       Αθήνα, 22 Απριλίου 2013
περιφερειάρχη κ. Ι. Σγουρό
Λ. Συγγρού 15

Θέμα: υπόμνηση αίτησης ενημέρωσης

Σχετικά έγγραφα:
αίτηση ενημέρωσής μου από τον περιφερειάρχη κ. Σγουρό, με α.π. 53733/19.3.2013
έγγραφό σας προς τον προϊστάμενο της  ενδιάμεσης διαχειριστικής αρχής,
με α.π. 53733/20.03.2013

Κύριε περιφερειάρχη,

καθώς έχει περάσει παραπάνω από ένας μήνας από την υποβολή του, επανέρχομαι στο αίτημά μου για ενημέρωση, σχετικά με μια σειρά ζητήματα, που αφορούν στην αναθεώρηση του ΠΕΣΔΑ Αττικής και τη διαδικασία δημοπράτησης των νέων μονάδων επεξεργασίας σύμμεικτων ΑΣΑ. Από το γεγονός της διαβίβασης του αιτήματός μου στον προϊστάμενο της ενδιάμεσης διαχειριστικής αρχής και έχοντας συνομιλήσει με τον εκτελεστικό γραμματέα της περιφέρειας κ. Παπαθέου, οδηγούμαι στο συμπέρασμα ότι έχετε προσανατολιστεί σε μια καθαρά υπηρεσιακή διεκπεραίωσή του.

Αν, πράγματι, αυτό συμβαίνει θα ήθελα να επισημάνω ότι αυτό που ζητώ να πληροφορηθώ δεν είναι η άποψη των υπηρεσιακών παραγόντων, αλλά η επίσημη άποψη της περιφέρειας Αττικής και, προσωπικά, η δική σας, με την πρόσθετη ιδιότητα του προέδρου του ΕΔΣΝΑ. Επ’ αυτού να προσθέσω και τα εξής:
- μεγάλο μέρος των ερωτημάτων μου αφορούν, καθαρά, πολιτικές επιλογές δικές σας ή των οργάνων που προΐσταστε, για μια σειρά κρίσιμων ζητημάτων που αφορούν στη διαχείριση των απορριμμάτων της Αττικής. Συνεπώς, δεν μπορούν να απαντηθούν παρά μόνον από εσάς.
- ακόμη και οι αποφάσεις της ενδιάμεσης διαχειριστικής αρχής, τις οποίες επικαλούμαι, θεωρώ αυτονόητο ότι έχουν προκύψει μετά από συνεννόηση και υποβολή σχετικών αιτημάτων από μέρους σας, ακριβώς λόγω του περιεχομένου τους.

Με βάση τα παραπάνω και γνωρίζοντας την ταχύτητα με την οποία έχετε αντιδράσει στο παρελθόν, σε ζητήματα που σας αφορούν, ελπίζω ότι θα ανταποκριθείτε άμεσα στο αίτημά μου για μια υπεύθυνη ενημέρωση και ότι δεν θα μπείτε στον πειρασμό της μετάθεσης σε υπηρεσιακούς παράγοντες της ευθύνης της υπεράσπισης ή της εξήγησης των δικών σας πολιτικών επιλογών.

Με τιμή

Τάσος Κεφαλάς
μέλος της Πρωτοβουλίας συνεννόησης για τη διαχείριση των απορριμμάτων

Κυριακή, 21 Απριλίου 2013

Διαχείριση απορριμμάτων: ένας κύκλος έκλεισε (β΄ μέρος)

του Βαγγέλη Στογιάννη

το πρώτο μέρος του άρθρου


Η πρόταση των ΜΚΟ και τμήματος των «Πρασίνων»

Από την πρώτη στιγμή της αντιπαράθεσης ανάμεσα στην πρόταση της αποκεντρωμένης διαχείρισης των απορριμμάτων με κοινωνικό χαρακτήρα και τις επιλογές για συγκεντρωτική διαχείριση με στόχο τελικά την «ενεργειακή τους αξιοποίηση» - δηλαδή την καύση, προέκυψε μια τρίτη, η λεγόμενη «Πράσινη» πρόταση για τη διαχείριση των σκουπιδιών. Τέσσερις περιβαλλοντικές ΜΚΟ (Οικολογική Εταιρία Ανακύκλωσης – Μεσόγειος SOS – Greenpeace – WWF), κατέθεσαν μια πρόταση διαχείρισης που αρνείται την καύση σαν τελική λύση για τα σκουπίδια, και προτείνει επίσης πρόληψη, διαλογή στην πηγή, κομποστοποίηση και ανακύκλωση.

Παράλληλα όμως, με το πρόσχημα της έλλειψης χώρων για μικρές εγκαταστάσεις αποκεντρωμένης διαχείρισης, οι ΜΚΟ προτείνουν αρκετές κεντρικές εγκαταστάσεις στην Αττική. Ανάμεσα σε αυτές, η «Πράσινη» πρόταση, περιλαμβάνει ακόμη και εγκαταστάσεις στην πολύπαθη Φυλή. Προτείνουν επίσης επέκταση των κεντρικών ΚΔΑΥ (Κέντρα Διαλογής Ανακυκλώσιμων Υλικών) στα οποία η ΕΕΑΑ (Ελληνική Εταιρία Αξιοποίησης - Ανακύκλωσης), μια ιδιωτική εταιρία στην οποία συμμετέχει κατά 35% η Κεντρική Ένωση Δήμων, «αξιοποιεί» τα ανακυκλώσιμα υλικά προς όφελός της. Είναι προφανές ότι οι ΜΚΟ δεν διεκδικούν το δημόσιο χαρακτήρα της διαχείρισης απορριμμάτων, ενώ ακόμα και για την κομποστοποίηση την οποία προτείνουν, δέχονται μεγάλες κεντρικές μονάδες.

Αμέσως μετά την δημοσιοποίηση της πρότασης, τα ΜΜΕ άρχισαν να τη διαφημίζουν, τμήμα του κόμματος των «Πρασίνων» άρχισε να τη διακινεί σαν θέση του, ενώ η «αριστερή» ΔΗΜΑΡ την υιοθέτησε με ενθουσιασμό.

… όχι και τόσο «πράσινη»…

Μια πιο προσεκτική ματιά αποκαλύπτει εύκολα τα βασικά προβλήματα της υποτιθέμενης πράσινης πρότασης.

Καταρχήν, η αποδοχή των κεντρικών εγκαταστάσεων διαχείρισης στην ουσία ακυρώνει την όποια προσπάθεια ανάκτησης και ανακύκλωσης των απορριμμάτων. Αυτό συμβαίνει επειδή οι κεντρικές εγκαταστάσεις «αναγκάζουν» τα σκουπίδια να «ταξιδέψουν» σε μεγάλες αποστάσεις, επομένως πρέπει να συμπιεστούν για ευκολότερη και φτηνότερη μεταφορά. Μετά από αυτή τη διαδικασία, τα σκουπίδια μπορούν να πάρουν μόνο δύο δρόμους: είτε να θαφτούν σε κάποια χωματερή, είτε να μετατραπούν σε καύσιμα για την παραγωγή ενέργειας. Με αυτή την έννοια επομένως, η συγκεκριμένη πρόταση, όχι μόνο δεν είναι ιδιαίτερα «πράσινη», όχι μόνο δεν αποτελεί το αντίπαλο δέος στις προτάσεις για καύση, αλλά ταυτόχρονα δημιουργεί οικονομικά κίνητρα για τους εργολάβους των σκουπιδιών.

Επιπλέον, η διαχείριση των ανακυκλώσιμων από ξεχωριστούς φορείς, και κυρίως η συνέχιση της εκμετάλλευσης τους από ιδιώτες, αφαιρεί αξία από τα προς διαχείριση απορρίμματα, που θα μπορούσαν να αποτελέσουν πραγματικό πλούτο για τις ίδιες τις τοπικές κοινωνίες που τα παράγουν.

Είναι προφανές πως ο ανομολόγητος στόχος της «Πράσινης» πρότασης, που ένθερμα υποστηρίχτηκε από πολλούς, μεταξύ των οποίων και ο σημερινός ευρωβουλευτής των Πρασίνων, Ν. Χρυσόγελος (για να μην ξεχνάμε και το ρόλο του συγκεκριμένου κόμματος) είναι να δημιουργήσει σύγχυση και να δυσκολέψει τη στοίχιση της κοινωνίας πίσω από την πρόταση της αποκεντρωμένης διαχείρισης, σε μικρές εγκαταστάσεις, με κοινωνικό έλεγχο.

Και για να μη μείνουν αμφιβολίες περί του αντιθέτου, η απλή ανάγνωση της ανακοίνωσης των τεσσάρων ΜΚΟ για τις πρόσφατες αποφάσεις έναρξης των δημοπρατήσεων, είναι αποκαλυπτική, αφού οι οργανώσεις αυτές βρίσκουν πως υπάρχουν «αρκετά θετικά βήματα προς τη σωστή κατεύθυνση» στις αποφάσεις αυτές.

Η στάση της Αριστεράς

Την πρώτη Ιουνίου του 2011, το ΚΚΕ παρουσίασε τη δική του πρόταση για τη διαχείριση των απορριμμάτων στην Αττική. Αφού εξήγησε ότι το πρόβλημα της διαχείρισης των απορριμμάτων μπορεί να λυθεί μόνο στο… Σοσιαλισμό, περιέγραψε και τη λύση: ακόμη λιγότεροι και μεγαλύτεροι ΧΥΤΑ σε συνδυασμό με την εξαγωγή των σκουπιδιών εκτός Αττικής για τη διαχείρισή τους.

Δηλαδή να στείλουμε τα σκουπίδια μακριά για να μη φαίνονται, μεγιστοποιώντας την περιβαλλοντική καταστροφή στις περιοχές που θα επιλεγούν από τα κομματικά στελέχη στη μελλοντική «σοσιαλιστική» κοινωνία!

Όσο για τον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ υποστηρίζει την αποκέντρωση της διαχείρισης, κι αυτό είναι σημαντικό, κάνει το λάθος να μην απορρίπτει την ξεχωριστή διαχείριση των ανακυκλώσιμων υλικών (ΚΔΑΥ) η οποία αποδυναμώνει την οικονομική βάση βιωσιμότητας της όποιας διαχείρισης με δημόσιο χαρακτήρα, που παρόλα αυτά ο ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζει.

Το πιο σημαντικό όμως είναι το εξής: αν και είναι ο μόνος μαζικός χώρος της αριστεράς που έχει υιοθετήσει την πρόταση της αποκεντρωμένης, με δημόσιο χαρακτήρα διαχείρισης (άρα και ο μόνος που θα μπορούσε να τη μετατρέψει σε πρόταση μάχης για το περιβαλλοντικό κίνημα, σε κτήμα της κοινωνίας συνολικά) σε επίπεδο εκστρατείας ενημέρωσης των τοπικών κοινωνιών παραμένει τραγικά πίσω από τις ανάγκες.

Το συνδικαλιστικό κίνημα των εργαζομένων στους ΟΤΑ

Σήμερα πια, είναι εμφανές ότι τόσο η συγκέντρωση των εγκαταστάσεων διαχείρισης των απορριμμάτων σε φαραωνικής κλίμακας ιδιωτικές μονάδες, όσο και οι «ιδέες» για ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών καθαριότητας, που μέχρι σήμερα ανήκουν στους δήμους, θα έχει τραγικές οικονομικές, κοινωνικές και περιβαλλοντικές συνέπειες. Είναι φανερό ότι μεταξύ των υπολοίπων αποτελεσμάτων τους, οι πολιτικές που έχουν μπει σε διαδικασία υλοποίησης, θα αφήσουν χιλιάδες εργαζόμενους χωρίς αντικείμενο εργασίας, μετατρέποντάς τους σε θύματα της διαθεσιμότητας που απαιτεί η Τρόικα.

Ωστόσο, η ηγεσία του συνδικαλιστικού κινήματος των εργαζομένων στους Δήμους, μέχρι στιγμής δείχνει ανίκανη να υπερασπιστεί ουσιαστικά τις θέσεις εργασίας που κινδυνεύουν, τόσο με μαχητικές κινητοποιήσεις, όσο και κάνοντας τη σύνδεση ανάμεσα σε αυτές, και το θέμα της συνολικής διαχείρισης των σκουπιδιών, που για κάποιον ανεξήγητο λόγο θεωρείται «αυστηρά περιβαλλοντικό».

Αντί να εξηγήσει ότι η «ιδιωτική πρωτοβουλία» θα αποκομίσει τεράστια κέρδη από τη διαχείριση, εξαθλιώνοντας ακόμη περισσότερο τους εργαζόμενους και καταστρέφοντας το περιβάλλον, αντί να υιοθετήσει μια ολοκληρωμένη πρόταση από την αποκομιδή μέχρι την τελική αξιοποίηση των σκουπιδιών, με ουσιαστική συμμετοχή των ίδιων των εργαζομένων και της κοινωνίας και να την υπερασπιστεί μαχητικά, περιορίζεται σε γενικολογίες υπέρ του δημόσιου χαρακτήρα της διαχείρισης.

Και τώρα τι;

Είναι γεγονός πως οι τελευταίες εξελίξεις στη διαχείριση των απορριμμάτων (προς το παρόν τουλάχιστον), συνιστούν μια μεγάλη ήττα για την κοινωνία, με τραγικές συνέπειες στο περιβάλλον, τη δημόσια υγεία, την απασχόληση. Ο πρώτος κύκλος της αντιπαράθεσης έκλεισε με αρνητικό τρόπο για την κοινωνία, ωστόσο το παιχνίδι δεν έχει ακόμη χαθεί οριστικά.

Για να αποτραπεί η καταστροφή που μας ετοιμάζουν, απαιτείται τα περιβαλλοντικά κινήματα που αναπόφευκτα θα ξεσπάσουν με την απόπειρα εφαρμογής του σχεδιασμού για τη διαχείριση των σκουπιδιών να έχουν ουσιαστική αντιπρόταση, πάνω στην οποία θα συσπειρωθεί το σύνολο της κοινωνίας, με πρώτους απαραίτητους συμμάχους τους εργαζόμενους στην καθαριότητα.

Απαιτείται επίσης ο μεταξύ τους συντονισμός, δεδομένου ότι η τερατώδης διαχείριση που προωθείται, αφορά (έστω και με διαφορετικές ταχύτητες) ολόκληρη τη χώρα.

Αυτή η μάχη δε θα είναι εύκολη. Ας ξέρουν ωστόσο οι σημερινοί νικητές αυτού του πρώτου γύρου, ότι δεν ξεχνάμε εκείνο το άρθρο από το παλιό σύνταγμα του Ρήγα: «όταν η διοίκησις βιάζει, αθετεί και καταφρονεί τα δίκαια του λαού, και δεν εισακούει τα παράπονά του, το να κάνει ο λαός επανάστασιν, αποτελεί το πλέον ιερόν από τα χρέη του και το πλέον απαραίτητο από τα δικαιώματά του».

17/4/2013

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Ξεκίνημα"

Τρίτη, 2 Απριλίου 2013

Καύση RDF στο Αλιβέρι


Στις 27/3/2012, από τη διεύθυνση ανάπτυξης της ΠΕ Εύβοιας, εκδόθηκε άδεια Λειτουργίας μετά από επέκταση με συγκρότημα τροφοδοσίας του κύριου καυστήρα με στερεά υπολείμματα ανακύκλωσης της βιομηχανίας παραγωγής τσιμέντου της εταιρείας «ΑΓΕΤ ΗΡΑΚΛΗΣ ΙΙ» στο Μηλάκι Αλιβερίου.

Για να τα πούμε λιανά, πρόκειται για την άδεια καύσης RDF σε τσιμεντοβιομηχανία, που παρουσιάζεται ωραιοποιημένα σαν καύση «στερεών υπολειμμάτων ανακύκλωσης». Η απόφαση αυτή συνδέθηκε και με την πρόσφατη απόφαση της ΑΓΕΤ να κλείσει το άλλο της εργοστάσιο στη Χαλκίδα, ενδεχομένως και σαν ένα μέσο πίεσης.

Η υπόθεση έχει μακριά ιστορία στην περιοχή του Αλιβερίου, με σημαντικές κινητοποιήσεις από την εποχή του 2007-2008, παράλληλα με τον αγώνα για την αποτροπή εγκατάστασης μονάδας λιθάνθρακα. Για ένα μεγάλο διάστημα η υπόθεση μπήκε στην άκρη, για να επανέλθει τα τελευταία δύο χρόνια, με τη δρομολόγηση των μεγάλων έργων διαχείρισης απορριμμάτων, με προσανατολισμό στην ενεργειακή αξιοποίηση.

Καθώς η δημιουργία μονάδων καύσης των δευτερογενών καυσίμων (RDF και SRF), που θα παράγουν τα εργοστάσια επεξεργασίας σύμμεικτων απορριμμάτων, στις ίδιες περιοχές και ταυτόχρονα με αυτά, φαίνεται ότι είναι ένα πολύ δύσκολο έργο, η λύση της καύσης στις τσιμεντοβιομηχανίες φαντάζει ότι δίνει διέξοδο στους μεγαλοεργολάβους, που οφείλουν να τεκμηριώσουν το τι θα γίνονται τα δευτερογενή καύσιμα.

Υπάρχει μια πρώτη αντίδραση από το Σύλλογο προστασίας περιβάλλοντος Αλιβερίου (επισυνάπτεται), που προϊδεάζει για την επαναδραστηριοποίηση της συντονιστικής επιτροπής φορέων κατά της καύσης του RDF, στις εγκαταστάσεις της ΑΓΕΤ. Οι ενστάσεις εστιάζονται στα ζητήματα της περιβαλλοντικά (μη) ασφαλούς καύσης.

Σε αυτές τις ενστάσεις θα πρέπει, οπωσδήποτε, να προσμετρηθούν και να συνυπολογιστούν και οι τεράστιες αντιδράσεις, σχετικά με το συγκεντρωτικό και αντιπεριβαλλοντικό χαρακτήρα της κυρίαρχης αντίληψης για τη διαχείριση των απορριμμάτων, που ωθεί, με μαθηματική ακρίβεια, στην καύση τους. Και να τονιστεί ότι ο αγώνας των κατοίκων του Αλιβερίου θα γίνει πιο αποτελεσματικός, αν συνδεθεί με τον αγώνα για την αποκεντρωμένη διαχείριση των απορριμμάτων, με έμφαση στη διαλογή στην πηγή.     

Μετά από αυτές τις εξελίξεις, είχαμε μια παρέμβαση του περιφερειάρχη Στερεάς κ. Περγαντά, με την οποία ανακοινώνεται η ανάκληση τηςαπόφασης χορήγησης άδειας λειτουργίας.