Δευτέρα, 10 Νοεμβρίου 2014

Η ΠΡΩΣΥΝΑΤ απαντά στην επιστολή της Επιτροπής αγώνα Κερατέας - Λαυρίου

Η ΠΡΩΣΥΝΑΤ επιλέγει να τοποθετηθεί συλλογικά στην επιστολή των συναγωνιστών/τριών της Επιτροπής αγώνα Κερατέας - Λαυρίου, που λάβαμε και δημοσιοποιήσαμε στις 6/11/2014. Όχι μόνο επειδή το περιεχόμενο των δράσεών της είναι αυτό που είναι. Αλλά και επειδή, όπως πολύ σωστά επισημαίνεται στο τέλος της επιστολής της επιτροπής αγώνα, οφείλει τη γέννησή της (στην αρχή του 2011), στον αγώνα της Κερατέας, που βρίσκονταν σε πλήρη εξέλιξη εκείνο το δύσκολο χειμώνα.  Μόνο που αυτή η γέννηση προήλθε από μια κριτική στάση, καθόλου συνηθισμένη εκείνη την περίοδο της μεγάλης έξαρσης, που δύσκολα εύρισκε χώρο ο αντίλογος. Ήταν μια στάση, όμως, ενεργή, την ώρα που διαμορφώνονταν οι εξελίξεις, με σκοπό να τις επηρεάσει, έστω ελάχιστα και όχι στάση παρατηρητών - σχολιαστών. Απηχούσε, κυρίως, την αμηχανία και την αγωνία πολιτών και συλλογικοτήτων των πέριξ της Φυλής περιοχών της Δυτικής Αθήνας και της Δυτικής Αττικής. Που έβλεπαν στην άλλη άκρη της Αττικής να γιγαντώνεται ένα κίνημα, που είχε -στην αρχή, τουλάχιστον- στο επίκεντρο τη διαχείριση των απορριμμάτων, να αγνοεί την ύπαρξη αυτού του «άλλου κόσμου», ο οποίος στο κάτω-κάτω της γραφής είναι και το κύριο υποκείμενο του παραλογισμού που χαρακτηρίζει τη σημερινή διαχείριση των αποβλήτων, στην Αττική και γενικότερα. Και που δεν μπορούσε να διακρίνει στο περιεχόμενο αυτού του αγώνα τον τεκμηριωμένο αντίλογο στις επιλογές του κράτους, που θα μπορούσε να δρομολογήσει την απαλλαγή των περιοχών τους από το ζοφερό παρόν που τους έχει επιφυλαχθεί.

Ο διάλογος για το περιεχόμενο και τα πραγματικά αποτελέσματα του αγώνα της Κερατέας, τη συγκεκριμένη περίοδο, δεν ήταν ποτέ εύκολος ως τώρα. Με τους μεν τρίτους και τους αληλέγγυους, επειδή έμειναν στα επιφαινόμενα του αγώνα και στον εξηγήσιμο «μύθο» που αυτός δημιούργησε. Με τους δε κατοίκους της περιοχής, επειδή πάντα αισθάνονταν και αισθάνονται την ανάγκη να υπερασπιστούν έναν πολύ σκληρό αγώνα, που βίωσαν με μεγάλη ένταση και, πολλές φορές, με τραυματικό τρόπο. Ίσως και επειδή και οι ίδιοι «εγκλωβίστηκαν» στους παραπάνω «μύθους». Όχι τόσο αυτούς που φυσιολογικά δημιούργησε ο ίδιος ο αγώνας, όσο τους άλλους, που δημιούργησαν τεχνητά οι επιθυμίες, οι προσδοκίες, γιατί όχι και οι ιδιοτελείς πολιτικές επιδιώξεις τρίτων. Με αυτά τα δεδομένα, είναι ευχάριστη έκπληξη το ότι η επιτροπή αγώνα Κερατέας - Λαυρίου δηλώνει έμπρακτα τη διαθεσιμότητά της να συμμετάσχει σε ένα δημόσιο διάλογο γι αυτά τα ζητήματα. Ας δούμε, όμως, καλύτερα τα συγκεκριμένα ζητήματα που θέτει, άμεσα ή έμμεσα, η επιστολή των συναγωνιστών/τριών:

1.  Ο αγώνας της Κερατέας υπήρξε πολύ σημαντικός. Έχει χαραχτεί στο υποσυνείδητο πολλών ανθρώπων και στη συλλογική μνήμη των κινημάτων. Κυρίως, για τη μαζικότητα, τον αυθορμητισμό και τη δυναμικότητά του, απέναντι στον αυταρχισμό και στην αυθαιρεσία του κράτους και των κατασταλτικών μηχανισμών. Επίσης, γιατί σηματοδότησε τη λαϊκή αντίσταση στο μνημονιακό καθεστώς, που είχε αρχίσει να χτίζεται συστηματικά εκείνη την εποχή. Στο καθαυτό τομέα της διαχείρισης των απορριμμάτων, συνέβαλε να παγιωθεί η αντίληψη πως «κάτι δεν πάει καλά», χωρίς, όμως, να δώσει το κάτι παραπάνω. Η συντριπτική πλειοψηφία των αλληλέγγυων πολύ δύσκολα θα μπορεί να περιγράψει, ακόμη και σήμερα, τα ουσιαστικά επίδικα αυτού του αγώνα. Το κίνημα της περιοχής έχασε, ελπίζουμε προσωρινά, τη δυνατότητα να λειτουργήσει εμβληματικά, όχι μόνο στο αντικατασταλτικό επίπεδο, αλλά και στο πεδίο της διαχείρισης των απορριμμάτων. Να σηματοδοτήσει έμπρακτα, δηλαδή, τη νέα αντίληψη που χρειαζόμαστε, σε όφελος όχι μόνο της τοπικής κοινωνίας, αλλά και των πολιτών όλης της περιφέρειας Αττικής.

2.    Είναι γνωστή η απήχηση του αγώνα της Κερατέας, για τους λόγους που περιγράψαμε παραπάνω και για άλλους που θα συνειδητοποιήσουμε στο μέλλον, ίσως. Το γεγονός αυτό, όμως, δεν τεκμηριώνει την ορθότητα των επιλογών, τουλάχιστον όχι όλων. Οπότε, μάλλον, ατυχώς χρησιμοποιείται στο διάλογό μας. Πολύ πιο ασφαλή θεωρούμε την ανταλλαγή επιχειρημάτων, που αφορούν στην ουσία των ζητημάτων.

3.  Η υπεράσπιση του αγώνα της Κερατέας είναι θεμιτή και δικαιολογημένη. Δεν προϋποθέτει, όμως, αναγκαστικά ούτε την ωραιοποίηση, ούτε τη δικαιολόγηση των πάντων, ούτε την αποσιώπηση των προβληματικών πλευρών. Δεν έχει καμία, απολύτως, χρησιμότητα να αποκρύπτεται ότι πλευρές τέτοιες υπήρξαν και υπάρχουν. Και στον προσανατολισμό του αγώνα και στη διαχείρισή του (πολύ λιγότερο συζητημένες οι τελευταίες). Αν θέλουμε να αποφύγουμε λάθη και αν θέλουμε να είμαστε πιο αποτελεσματικοί στο μέλλον, πρέπει να τα συζητάμε όλα, χωρίς φόβο και με πάθος, αν χρειάζεται. Η όποια κριτική ούτε το παρελθόν διαγράφει, ούτε το μέλλον προδιαγράφει.

4.  Ξέρουμε πολύ καλά ότι στην τοπική σας κοινωνία, όπως και παντού, δεν υπάρχει πλήρης ομοιομορφία και ισοπέδωση. Ξέρουμε ότι υπάρχουν πολίτες και συλλογικότητες, όπως η δική σας, που δεν έχουν σταματήσει να αγωνίζονται. Η γενική εικόνα, όμως, είναι τελείως διαφορετική. Τίποτα δε θυμίζει την κινητικότητα της περιόδου 2010-2011 και αυτό προσπαθεί να αποδώσει η εκτίμηση για «μια εντυπωσιακή καθίζηση». Δεν μπορεί κανείς/μία να προσπερνά αυτό το γεγονός, ιδιαίτερα όταν, συμφωνούμε απόλυτα σε αυτό, το πρόβλημα εξακολουθεί να υπάρχει ακέραιο. Δεν είναι μόνο ότι η προηγούμενη δημοτική αρχή ενσωματώθηκε στο κυβερνητικό σχέδιο. Συμπαρέσυρε μαζί της την πλειοψηφία της συντονιστικής επιτροπής αγώνα (του διαχειριστικού της πυρήνα, δηλαδή) και πολύ μεγάλο μέρος της τοπικής κοινωνίας. Ας μη μπούμε τώρα σε εικοτολογίες για το αν είναι η πλειοψηφία ή όχι. Το πρόβλημα το παραδέχεστε και σεις όταν μιλάτε για την αλλαγή στη διοίκηση του δήμου και για το β΄ γύρο των δημοτικών εκλογών. Ειλικρινά, αδυνατούμε να καταλάβουμε τη συσχέτιση της κατάστασης που επικρατεί στην κοινωνία με μια συμφωνία (;) κορυφής κάποιων δημοτικών παρατάξεων.

5.  Όταν, σαν ΠΡΩΣΥΝΑΤ, κάνουμε εκτιμήσεις για τον αγώνα ή για την κατάσταση που επικρατεί στην κοινωνία, έχουμε σαν σημείο αναφοράς το τι προκύπτει σαν κοινή συνισταμένη και τη γενική εικόνα που επικρατεί. Έτσι, όπως εμείς την αντιλαμβανόμαστε και την εισπράττουμε, με όλο τον υποκειμενισμό που ελλοχεύει σε τέτοιες περιπτώσεις. Η αίσθηση που υπάρχει, τεκμηριωμένη σε γεγονότα, είναι ότι στην Κερατέα δεν έχει υπάρξει ανατροπή, ούτε μαζική αμφισβήτηση της επιλογής του δήμου να αποδεχθεί και να υποστηρίξει το διαγωνισμό ΣΔΙΤ για τη μονάδα στην Κερατέα. Επιλογή που ο δήμος επιχείρησε να παρουσιάσει σαν απάντηση στο αίτημα της τοπικής διαχείρισης, με μια ΜΠΕ που οι εργολάβοι θα γράψουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους (αν παρ΄ελπίδα προχωρήσουν οι διαγωνισμοί).

6.  Ο αγώνας της Κερατέας ξεκίνησε, έχοντας στο επίκεντρο την αντίσταση σε μια συγκεκριμένη επιλογή του περιφερειακού σχεδιασμού διαχείρισης απορριμμάτων, που προέβλεπε ΧΥΤΑ και εργοστάσιο επεξεργασίας σύμμεικτων απορριμμάτων. Ποτέ και πουθενά δε θεωρήσαμε «μη ευγενή» τα κίνητρα των κατοίκων της περιοχής. Κριτικάραμε και κριτικάρουμε τον εγκλωβισμό στον ιδιαίτερο τοπικό στόχο. Ιδιαίτερα για ένα ζήτημα, όπως αυτό της διαχείρισης των απορριμμάτων, στο οποίο όλες οι επιδιώξεις πρέπει να εναρμονίζονται, ώστε τα «σπασμένα» να μην τα πληρώνουν οι ίδιοι και οι ίδιοι (βλέπε Φυλή). Το ξέρουμε όλοι καλά, ότι το κυρίαρχο σύνθημα στην Κερατέα ήταν και είναι: «ούτε ένα κιλό σκουπίδια της Αττικής στην Κερατέα». Θα αισθανόμασταν ευτυχείς αν, έστω μια φορά, ακούγαμε το σύνθημα: «ούτε ένα κιλό σκουπίδια της Αττικής στην Κερατέα, ούτε ένα κιλό σκουπίδια της Κερατέας σε άλλη περιοχή της Αττικής».

7.  Γίνεται επίκληση της θέσης για αναθεώρηση του ΠΕΣΔΑ, για να υποστηρίξετε ότι ο αγώνας δεν είχε τοπικά χαρακτηριστικά. Θα προσθέταμε εμείς ότι και από τη δεκαετία του ’90 συζητιέται η ιδέα της τοπικής διαχείρισης των απορριμμάτων στην περιοχή. Μια γενική θέση, όμως, για αναθεώρηση του ΠΕΣΔΑ, ανάγκη τοπικής διαχείρισης, ανακύκλωση κλπ. είναι κενό γράμμα και δεν τεκμηριώνει αντίληψη ριζικής ανατροπής του σχεδιασμού, όταν δε συνοδεύεται από συγκεκριμένο σχέδιο τοπικής διαχείρισης και από αντίστοιχες πρακτικές. Πως, αλήθεια, συμβιβάζεται η άποψη της υπερτοπικής αντίληψης του προβλήματος με την ανοχή στην υπάρχουσα κατάσταση, δηλαδή στη συνεχιζόμενη μεταφορά αποβλήτων στη Φυλή, μέσω της κατάκτησης (;) του νέου ΣΜΑ; Γιατί η προηγούμενη και η προ-προηγούμενη δημοτική αρχή δεν έκαναν το παραμικρό βήμα  υλοποίησης ενός τοπικού σχεδίου διαχείρισης; Γιατί γίνονται τόσο όψιμα οι ημερίδες για τα τοπικά σχέδια διαχείρισης; Περίμεναν κάποιοι/ες, μήπως, την επιστολή της κ. Δούρου; Γιατί οι κινηματικές πρωτοβουλίες και οι φορείς της περιοχής αρνούνται να συνυπογράψουν την πολύ συγκεκριμένη πρόταση της ΠΡΩΣΥΝΑΤ για αποκεντρωμένη διαχείριση; Πως γίνεται να εμφιλοχωρούν στο κίνημα απαράδεκτες αντιλήψεις για καύση των απορριμμάτων ή για μεταφορά τους σε περιοχές εκτός Αττικής;

8.  Η απόφαση για ακύρωση του ΧΥΤΑ στο Οβριόκαστρο είναι υπαρκτή και προήλθε από το ΥΠΕΚΑ, δεν είναι δική μας εφεύρεση. Η επιλογή εναλλακτικού χώρου διαχείρισης (στις «Φοβόλες») έχει γίνει, επίσης, με νομοθετική ρύθμιση. Με την αναφορά μας σε αυτά τα γεγονότα δεν υποστηρίζουμε ότι το πρόβλημα έχει λυθεί. Κάθε άλλο. Μέχρι να υπάρξει οριστική και αμετάκλητη ακύρωση του υφιστάμενου σχεδιασμού και μέχρι να αρχίσει να υλοποιείται ένα εναλλακτικό μοντέλο αποκεντρωμένης διαχείρισης, με έμφαση στην προδιαλογή και στην ανάκτηση υλικών τίποτα δεν μπορεί να θεωρηθεί τελειωμένο. Ας υπογραμμίσουμε, για μια ακόμη φορά το τελευταίο: δεν αρκεί η ακύρωση των υφιστάμενων σχεδιασμών, χρειαζόμαστε επείγουσα αλλαγή πλεύσης. Η Φυλή δεν θα είναι εσαεί το τελευταίο καταφύγιο της αδιαφορίας μας.

Αγαπητοί συναγωνιστές/τριες, σε μια πολύ κρίσιμη περίοδο για το μέλλον της διαχείρισης των απορριμμάτων στην Αττική και στη χώρα ολόκληρη, έχουν δημιουργηθεί με πολύ κόπο και πολλούς αγώνες κάποιες προϋποθέσεις για να αντιστρέψουμε τη ροή των πραγμάτων. Ελπίζουμε με την παρέμβασή μας αυτή να συμβάλλουμε σε μια προσπάθεια καλύτερης συνεννόησης και κοινής δράσης όλων των κινηματικών πρωτοβουλιών, στον τομέα της διαχείρισης των απορριμμάτων και όχι μόνο.

10/11/2014


Πρωτοβουλία συνεννόησης για τη διαχείριση των απορριμμάτων (ΠΡΩΣΥΝΑΤ)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου